19 yıl önce olan şey 17 Temmuzda da oldu. 19 yıl önce bir dedemi henüz tamamen cocuk kalbine sahip iken gerçek bir cocuk olarak toprağa vermiştik. Şimdi 30 yaşında bir genç – erişkin kişi olarak diğer dedemi de toprağa verdik. O zaman çocuktum anlamıyordum birileri ağlıyor birileri sağlam durmaya calışıyor birileri en değerlilerimi annemle babama destek olurken ben bilgisayarda bir şey yokmuş gibi davranıyordum ama anlıyordum bir dedem kalmıştı. Ve 19 yıl sonra o dedem de göçüp gitti. Küçükken daha kolaymış ölümü karşılamak. En azından sorumluluk yok omuzlarınızda. Annemim beni aradığı 15.55 te yetiş annem dediği aklımdan çıkamıyor. Her neyse bazı yükler ağır zamanla hafifler. Değerli anneannemin morgta seni çıkaramadım diye yerinde duramadığı donuk bir sessiz yüze dokunup koklayacağı bir durum sizi nereye götürürse gidemiyorsunuz cunku anneniz de orada. Ona sarılıp dik durup destek olmanız gerekiyor. Neyse ölüm var. Herkes etten kemikten. Kırmayın birbirinizi. Bir gün biri giderse çok ağlarsınız.
